een vaststelling: de vijftigste onafhankelijkheidsverjaardag van de DRCongo, op 30 juni 2010

een vraag:  Wat kunnen we vieren in een land waar  de voorbije vijftien jaar meer dan 6 miljoen mannen, vouwen en kinderen stierven door de oorlogssituatie in het oosten, waar twee miljoen mensen, de helft ervan kinderen, op de vlucht zijn voor aanhoudend geweld, waar 1100 op 100.000 moeders sterven terwijl ze een kindje krijgen, waar één op vijf kinderen geen vijf jaar oud wordt, waar de helft van de kinderen nooit naar school gaan, waar tienduizenden kinderen tussen 7 en 16 jaar kindsoldaten zijn, waar ontelbare kinderen op straat leven,  waar ongeveer 40% van de kinderen één of beide ouders aan aids verloor…  ?

een antwoord: We willen onze hoop voor Congo delen met onze Congolese vrienden. De hoop die hen doet lachen, zingen, dansen … en voetballen. Daarom moet 30 juni een belangrijke dag zijn. Het moet de dag zijn waarop een uitgestoken hand wordt gereikt, waarop we zeggen: ‘Laten we het samen doen’. Een dag voor de toekomst van Congo, een dag voor de kinderen van Congo.